Gewoon dóen

“Gewoon dóen” schiet door mijn gedachten als ik in gesprek ben met een paar Filipijnse dames om juist mijn Tagalog te oefenen. Hoe onzeker het ook voelt, een taal leer je door hem ook echt te gaan spreken. Dat is soms heel erg zoeken naar woorden, zoeken naar welke vorm van het werkwoord gebruik je (want er zijn er tientallen namelijk….), zoeken naar ‘mooie zinnen’, maar beter is…gewoon gaan praten, samen lachen, samen fouten maken. En de Filipino’s, die vinden het magaling! Want ondanks dat, zeker hier in Manilla, de meeste mensen best wat Engels spreken, is het Tagalog de taal van hun hart. En als je probeert om die taal met hen te spreken, wordt dat zo enorm gewaardeerd dat de eerste verbinding daarmee eigenlijk al wordt gemaakt. Voor ons een stimulans om door te gaan en vol te houden!

 

“Gewoon doen”, dat is niet zo Nederlands. Wij Nederlanders denken eerst ergens liever heel goed over na, maken plannen en beleidsstukken en gaan het dan pas doen. Maar ‘gewoon doen’ is wel heel erg Filipijns. Is ergens nog geen kerk, dan begin je er daar één. Alvast is het maar heel klein en eenvoudig: gewoon doen! Zo ook de Padilla house church die we wel eens bezoeken. Het echtpaar woont boven, de ‘kerk’ is beneden, er zijn diensten, er zijn clubs, Gods Woord gaat open! Filipino’s zelf geven zelf regelmatig aan ons aan, dat ze juist van ‘westerlingen’ kunnen leren om meer plannen te maken en erover na te denken, maar wij ervaren ook wel dat we hier juist leren, dat je het soms ook gewoon moet gaan doen!

 

 

“Gewoon doen”, we kunnen daarbij een voorbeeld nemen aan Misha, van totaal niet Engels sprekend, redt hij zich nu uitstekend op een Engelstalige school. We horen hem nooit mopperen over de taal of over hoe hij iets moet zeggen, hij ‘doet’ het gewoon. Dat zien we ook als we het kerkje in een arme wijk bezoeken. Hij kijkt er niet naar of de kinderen waarmee hij speelt rijk of arm, schoon of ‘vies’ zijn, hij speelt gewoon. Worden als een kind om het Koninkrijk van God binnen te gaan! Mooi voorbeeld van hoe je moet ‘doen’!

 

 

Tegelijk blijven er ook heel veel vragen over ‘iets doen’. Hóe moeten we iets doen? Hoe kunnen we dat in déze cultuur dan het beste doen? Wat wil God dat we precies doen? Wáar iets doen? Leven en werken in een andere cultuur is mooi, is bijzonder, maar is vaak ook moeilijk en zoeken naar dat ‘doen’. Tegelijkertijd weten we en merken we, dat ‘doen’ we niet in ons eentje, God is bij ons, hier, maar ook in Nederland. Wat je ook doet, Hij is erbij! Met Hém kun het dóen!

 

En ‘doen’ is ook heel praktisch: regelmatig zoeken we het speelgoed van Misha uit, om vervolgens een deel daarvan zelf weg te brengen voor een opvanghuis voor kinderen in onze wijk, die daar erg blij mee zijn. Niet altijd makkelijk, wel goed om te doen!

Familie Jansen

Wij zijn William en Monica Jansen. Samen met ons zoontje Misha zijn wij maart 2023 uitgezonden naar de Filipijnen.

JEUGDWERKERS OP DE FILIPIJNEN
Blogberichten

Wilt u ons helpen?

Om ons werk mogelijk te maken zijn we afhankelijk van giften. We waarderen daarom jullie giften enorm!