Kasya

‘Kasya,’ klinkt het en inderdaad, het past…. We waren weer even vergeten onze Westerse bril af te zetten. Want natuurlijk zou het in onze ogen echt niet kunnen. Het busje zit toch vol? Dat zit toch echt niet lekker? Maar er is geen probleem, op een rij van 3 stoelen, passen ook makkelijk 4 of 5 mensen. We schuiven gewoon nog iets meer tegen elkaar aan (pfff!), zodat er toch nog een plekje vrij komt.

 

Het overvolle openbaar vervoer in andere landen zie je vaak op foto’s. Dat is misschien dus nog geen eens es zo verbazingwekkend. Maar waar wij ons wel steeds over verbazen is, hóe mensen het ondergaan. Na zelf een paar uur half op de ene stoel half op een andere gezeten te hebben, waarbij de stang van de rugleuning in mijn rug prikt, mijn dubbelgevouwen benen slapen en mijn armen plakken tegen die van de vrouw naast me, vraag ik me dat weer eens af. Voelen zij die pijntjes en ongemakken niet? Accepteren ze gewoon in plaats van te klagen?

 

Het is niet alleen tijdens die ongemakkelijke, overvolle busrit dat ik me dat afvraag. Er zijn hier veel situaties dat er in onze ogen zoveel reden is om te mopperen of te klagen. Ellenlange wachtrijen bij ziekenhuizen, in een griepseizoen zelfs tot buiten in de hitte. Bussen die niet op bepaalde tijden vertrekken, maar pas gaan rijden als hij vol is, dus je weet nooit wanneer dat is. Ergens een afspraak maken gaat op volgorde van binnenkomst, dus ook dan zie je heel wat uurtjes wachttijd voorbij glijden. En…mensen ondergaan dit geduldig, zonder frustraties, omdat het ‘gewoon zo is’.

 

Een scherpe tegenstelling met de maakbare, efficiënte, Westerse wereld. Die geeft veel voordelen. Maar als het een keer niet efficiënt gaat, wat langer duurt of ongemakkelijk voelt of lijkt, dan wordt er geklaagd en gemopperd: ‘dat kan toch zo niet?!’. Alles moet eraan worden gedaan om het probleem te verhelpen, zodat er weer comfortabel kan worden verder geleefd.

 

 

Maar, dit is niet de realiteit van dit leven. We leven niet in een maakbare wereld. Dat is slechts schijn, dat wat we proberen te creëren. Wij zien hier dagelijks een realiteit die heel anders is.
Kijk met ons vandaag even mee in de spiegel. Wie ben jij en wat doe jij? Waarover klaag of mopper je? Is dat echt relevant? Zet even je Westerse bril af (wat wij ook nog heel vaak moeten doen hier…), dank God voor je zegeningen en prijs Hem in plaats van te mopperen. Dan zal je merken dat je frustratie verdwijnt en blijdschap verschijnt!

 

 

 

 

 

 

Familie Jansen

Wij zijn William en Monica Jansen. Samen met ons zoontje Misha zijn wij maart 2023 uitgezonden naar de Filipijnen.

JEUGDWERKERS OP DE FILIPIJNEN
Blogberichten

Wilt u ons helpen?

Om ons werk mogelijk te maken zijn we afhankelijk van giften. We waarderen daarom jullie giften enorm!